RCS Wrocław

Kategoria - Spotkanie formacyjne

Spowiedź – spotkanie z Bożym Miłosierdziem

Tematem listopadowego spotkania była spowiedź, czyli spotkanie z Bożym Miłosierdziem.

Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!” Mt 5, 23-24

Potrzebujemy cielesnych znaków obecności Boga, a sakrament to widzialny znak niewidzialnej Obecności (Miłości).

Sakramenty pomagają nam zasmakować nieba już na ziemi. Jednak promieniowanie skutków sakramentów jest uzależnione od naszego stanu wiary. Pan Bóg chce nas obdarowywać wszystkim, co do życia i w jedności z Nim i z innymi ludźmi jest potrzebne. Sakrament jest “dotykiem” Boga, a dotyk jest bardzo ważny w relacji, Pan Bóg pragnie bliskości z nami, pragnie relacji, pragnie naszej miłości. Miłość jest darem, Jezus daje siebie w sakramentach, a ja daję siebie Jemu. On pragnie, żeby każdy z nas ofiarował Mu swoją bliskość.

Sakramenty czynią nas podobnymi do Chrystusa, czyli świętymi. Sakramenty nas uświęcają. Dlatego po każdej spowiedzi jesteśmy w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie takiej bliskości z Bogiem, że Pan Bóg może w nas i przez nas w pełni działać. Odzyskujemy wówczas dar życia Bożego, moc Boga, wówczas moje życie staje się Jego życiem. Wówczas relacja z Bogiem staje się relacją miłości, kiedy daję mu całkiem siebie, rezygnuję z siebie na rzecz drugiej osoby.

Sakrament spowiedzi:

  • Przywraca czystość serca
  • To dotyk, uścisk Boga witającego marnotrawnego syna / córkę
  • Jest to zaproszenie Ojca Miłosiernego do wzrastania
  • Otwarcie na pełne promieniowanie innych sakramentów, służbę
  • Boża Klinika Serc – sakrament uzdrowienia

Skutki sakramentu pojednania wg Prawa Kanonicznego:

  • Pojednanie z Bogiem / kościołem
  • Darowanie kary wiecznej
  • Darowanie (przynajmniej częściowe, kar doczesnych)
  • Pokój, pogoda sumienia, pociecha duchowa
  • Wzrost sił duchowych do walki

“Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia.  Każdą latorośl, która nie przynosi we Mnie owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Trwajcie we Mnie, a Ja w was [będę trwać]. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeśli nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto nie trwa we Mnie, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. Potem ją zbierają i wrzucają w ogień, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, to proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami. Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.” (J, 15, 1-11)

Przykłady dobrych spowiedzi:

  • Dawid – upadł przed prorokiem Boga, uznał swój grzech
  • Piotr – zapłakał po grzechy, został przy Jezusie
  • Dobry Łotr – stanął w obronie Jezusa, uznał swój grzech
  • Cudzołożnica – miała odwagę przyjść do Jezusa
  • Zacheusz – zaprosił Jezusa do domu, rozdał majątek ubogim

Przykłady złych spowiedzi: Adam, Kain, Judasz

Grzech:

  • przeciwieństwo miłości Agape
  • brak dobra, dziura zasysająca fałsz szczęścia,
  • dobrowolne odłamanie się od drzewa łaski, którym jest Jezus,
  • nieposłuszeństwo Bogu, postawienie siebie w centrum kosmosu
  • pogłębia samotność, izoluje od ludzi, od wspólnoty

Grzech śmiertelny (ciężki) – dotyczy ważnej sprawy, popełniany ze świadomością, z premedytacją

Grzech powszedni (lekki) – osłabia miłość, wady, nie pozbawia łaski uświęcającej, może znieczulić nasze serca usposobić do popełniania grzechu śmiertelnego wskutek powtarzania tych samych czynów

Warunki sakramentu pojednania:

  • Rachunek sumienia – zaproś Ducha Świętego, Maryję, Świętych, stań w obecności Boga, codziennie przebaczaj tym, którzy ciebie skrzywdzili, najlepiej codziennie przed snem rób rachunek sumienia/
  • Żal za grzechy – zapragnij bliskości z Bogiem, ufaj Bogu, pokonaj wstyd przed wyznaniem grzechów, poczuj się jak dziecko, które obraziło rodziców.
  • Postanowienie poprawy – odkryj i walcz z główną wadą, zaproś Ducha Świętego do decyzji związanej z poprawą, podejmij konkretne działanie, unikaj okazji do grzechów, rozpalaj swoją tęsknotę za niebem.
  • Szczera spowiedź – nazywaj rzeczy po imieniu, nie mów ogólnikowo, nie spiesz się, zamiast wyliczać, lepiej opowiedz spowiednikowi o swoim życiu, jak przyjacielowi, pomyśl, że bardziej mówisz do Jezusa, niż do kapłana, wyznaj grzechy.
  • Zadośćuczynienie – napraw wyrządzone szkody, przeproś osobę, którą skrzywdziłeś, oddaj to, co sobie przywłaszczyłeś, odpraw zadaną pokutę.

Wskazówki:

  • Szukaj stałego spowiednika
  • Módl się za spowiednika
  • Spowiadaj się regularnie
  • Zacznij spowiedź od najcięższych grzechów
  • Kiedy zgrzeszysz ciężko idź do Jezusa po uzdrowienie
  • Jezus pragnie Twojego dotyku, miłości i bliskości

Na koniec: Kiedyś Marcin Gajda powiedział, że kiedy człowiek przyjmuje sakramenty sam staje się sakramentem. Wówczas każdy z nas może mieć wtedy świadomość, że moimi oczami Bóg patrzy, moimi słowami Bóg mówi, moimi ramionami Bóg zaczyna tulić, moimi uszami Bóg słucha, moją osobą Bóg zaczyna leczyć drugiego człowieka. Kiedy w pełni się Mu oddamy.

Jak budować relacje na wzór św. Rodziny z Nazaretu?

Na kolejnym spotkaniu październikowym rozmawialiśmy na temat: Jak budować relacje na wzór św. Rodziny z Nazaretu?

Wiele rodzin, a może wszystkie rodziny zastanawiają się nad tym, jaką być rodziną, jak przeżywać swoje życie jako rodzina i jakimi wartościami żyć w codziennym życiu. Wiele rodzin szuka wzoru, według którego mogłyby przeżywać swoje rodzinne życie. Dla nas wierzących Bogu, Święta Rodzina może być wzorem przeżywania we wspólnocie rodzinnej każdego dnia. Patrząc na Świętą Rodzinę możemy zobaczyć, że była to rodzina:
– silna Bogiem,
– w pełni ufała Bogu,
– troszczyła się o siebie wzajemnie,
– wychowywała dziecko w wierze Bogu,
– troszczyła się o innych.

Święta Rodzina była silna Bogiem
Dla Maryi i Józefa Bóg był najważniejszym w ich życiu. Maryję Bóg wybrał na matkę dla swojego Syna. Maryja powiedziała Bogu tak. Na tej podstawie możemy stwierdzić, że Bóg był najważniejszy w życiu Maryi. O Józefie możemy przeczytać w Ewangelii według św. Mateusza, że był człowiekiem sprawiedliwym (Mt 1,19). Józef będąc sprawiedliwym na pierwszym miejscu w swoim życiu stawiał Boga. Bóg był dla niego punktem odniesienia i zgodnie z Bożym spojrzeniem na życie przeżywał swoją codzienność. Po narodzeniu Jezusa, zgodnie ze zwyczajem poszli do świątyni w Jerozolimie, aby przedstawić Bogu pierworodnego Syna. Jest tutaj wyrażona wierność Bogu w przeżywaniu życia skoncentrowanego na Bogu. Teksty biblijne wspominają tylko o jednej pielgrzymce do świątyni w Jerozolimie (Łk 2,41-50), ale możemy suponować, że było ich więcej. Ukazuje się tutaj wiara Bogu i przeżywanie jej w różnych sytuacjach życiowych.

Święta Rodzina w pełni ufała Bogu
Maryja zaufała Bogu w pełni – ufała, że urodzi Mesjasza (Łk 1,26-38). Po rozterkach i Józef zaufał Bogu, że jego małżonka Maryja będzie matką zapowiadanego i oczekiwanego Mesjasza (Mt 1,18-25). Patrząc na całe życie Świętej Rodziny możemy stwierdzić, że przebiegało ono w zaufaniu Bogu. W pełni ufali Bogu w chwilach radosnych, ale też i w trudnościach. Kiedy musieli uciekać z Jezusem do Egiptu, to uczynili to bez sprzeciwu i pytania o to, dlaczego tak należy postąpić( Mt 2,13-15).

Święta Rodzina troszczyła się wzajemnie o siebie
Patrząc na życie Świętej Rodziny możemy zauważyć ich wzajemną troskę o siebie. Józef troszczył się o Maryję i Jej Syna oraz zapewniał im środki do życia dzięki swojej pracy. Opiekował się Jezusem tak, jak mu to zostało powiedziane (Mt 1,20-24). Maryja troszczyła się o wspólny dom. Pismo święte wspomina jedno wydarzenie, kiedy Maryja przyszła do Jezusa ze swoimi krewnymi w czasie Jego publicznej działalności. Matka była z Jezusem w czasie Jego drogi krzyżowej i także pod krzyżem.

Święta Rodzina wychowywała dziecko w wierze Bogu
Maryja i Józef troszczyli się o religijne wychowanie Jezusa. Oni uczyli Go pierwszych modlitw. Zanieśli Go do świątyni, aby przedstawić Bogu ich pierworodnego Syna (Łk 2,22–24). Kiedy miał dwanaście lat, to zaczęli pielgrzymować z Nim do świątyni w Jerozolimie (Łk 2,41-50). Maryja i Józef żyli wiarą Bogu i dzielili się nią z Jezusem w ich codziennym życiu.

Święta Rodzina troszczyła się o innych
Maryja w czasie wesela w Kanie Galilejskiej wstawiła się u Jezusa za nowożeńcami kiedy zabrakło im wina (J2,1-12). Święta Rodzina była otwarta na potrzeby innych ludzi i spieszyła im z pomocą.

Spoglądając na życie Świętej Rodziny mogę spojrzeć na życie mojej rodziny. Jaka jest moja rodzina? Jak przeżywamy nasze codzienne życie – jako rodzina? Życie Świętej Rodziny może być przykładem życia dla mojej rodziny. To od całej rodziny zależy jaką ona jest, jakimi wartościami żyje i jak przeżywa swoje codzienne życie. To od niej zależy, aby moja rodzina miała czas dla Boga, siebie samej i drugiego człowieka. Jeżeli moja rodzina będzie żyła wartościami Świętej Rodziny – to będzie taką, jak Święta Rodzina: silna Bogiem i wzajemną miłością. Życie wartościami Świętej Rodziny sprawi, że moja rodzina w jedności serc będzie przeżywała każdą chwilę życia.

Źródło: http://poslaniecmsf.pl/2017/10/20/biblijny-wzor-rodziny-swieta-rodzina-z-nazaretu/

Duchowość Maryjna

Temat pierwszego spotkania w nowym roku akademickim była “Duchowość Maryjna, czyli Maryja we współczesnych czasach”.

Istotą najbardziej podobną do Ojca niebieskiego i do Jezusa Chrystusa jest Maryja. Jej doskonałości i duchowego piękna nie skalał żaden, najmniejszy nawet grzech. Każdy Jej czyn w doskonały sposób wyrażał i nadal wyraża miłość do Boga i do człowieka. Na podobieństwo nieskalanego lustra Matka Najświętsza odzwierciedla doskonałość Ojca niebieskiego i Jezusa Chrystusa. Z tego też względu stanowi Ona dla nas doskonały wzór do naśladowania. Rozważymy obecnie bardziej szczegółowo, jak możemy w naszym życiu naśladować różne doskonałości naszej niebieskiej Matki.

— Przebaczająca Matka – Pod krzyżem Maryja ujawniła, do jakiego przebaczenia jest zdolna. Jej serce zostało przeszyte mieczem boleści, kiedy patrzyła na mękę swojego umierającego Syna. Jednak jako ustanowiona przez Niego Matka wszystkich ludzi musiała przebaczać. Duch Święty uzdalniał Ją do tego. Jej bolejące serce przebaczyło wystraszonym apostołom, którzy w chwili próby opuścili Jezusa; przebaczyło też zabójcom Jej Syna. Takie jest serce prawdziwej Matki: potrafi autentycznie przebaczyć i chcieć zawsze dobra dla swoich dzieci. To serce daje im też przykład, jak kierować się w życiu przebaczeniem.

— “Raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy” – Napełniona Duchem Świętym Maryja, w czasie spotkania z Elżbietą, zawołała: “…raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy” (Łk 1,47). Jej duch rozradował się w Bogu. Znaczy to, że źródłem duchowej radości Maryi był kontakt z Bogiem, Zbawcą i Stwórcą wszystkiego, co mogło w jakiejś mierze ucieszyć Ją. Nie stworzenia, lecz Bóg, ich Stwórca, napełnił Maryję głęboką duchową radością.

Ponieważ wszystko, co istnieje, zostało stworzone przez Boga, dlatego kontakt ze stworzeniami daje nam radość. Przeżywanie tej radości nie jest złem ani grzechem. Często jednak dzieje się tak, że doznawanie przyjemności, miłych wrażeń staje się celem życia, utrudniając spełnianie obowiązków, odciągając od modlitwy, pomagania innym itp. Maryja ukazuje właściwą drogę do pełnej radości. Jest nią bliskość Boga, naszego Stwórcy i Zbawiciela. Radująca się w Bogu Maryja przypomina nam, że pełne i wieczne szczęście daje tylko nasz Pan i Zbawca.

— Radość, której Maryja nie szukała – Maryja nie poszła do Elżbiety po to, by znaleźć własną przyjemność. Pragnęła pomóc starszej krewnej, gdyż rozumiała trud macierzyństwa, związany z jej podeszłym wiekiem. I wtedy to właśnie, kiedy nie szukała przyjemności, ogarnęła ją radość z wysoka, pochodząca od Ducha Świętego. Radość tę wyraża Jej spontaniczny okrzyk: ” raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy” (Łk 1,47) . To, co przeżyła Maryja, ukazuje nam niezawodny sposób dochodzenia do prawdziwej radości. Jest nim okazywanie szczerej miłości innym. Kiedy więc, jak Maryja, idę do kogoś, warto wzbudzić w sobie intencję, że nie robię tego wyłącznie dla własnego odprężenia, dla znalezienia relaksu przez rozmowę z kimś, lecz po to, by komuś umilić czas, udzielić pomocy. I może wtedy znajdę prawdziwą radość.

— Miłująca Boga ponad wszystko – Życie Maryi, Jej czyny, słowa, milczenie, cała Jej postawa pokazuje nam, co znaczy miłować Boga “całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem” (por. Mt 22,37). Ta miłość Maryi ujawniła się w tym, że każdy Jej czyn, każde jej słowo było wypełnieniem woli Boga, Jego pragnień. Maryja uczy nas, że miłość do Boga to nie samo tylko uczucie, lecz życie oparte na Jego przykazaniach, wypełnianie Jego woli.

źródło: http://www.teologia.pl/m_k/j-mar-000.htm

Łukasz Górnicki – Egzorcyzmy

Na kolejnym piątkowym spotkaniu rozmawialiśmy o tym, czym są egzorcyzmy, jak się bronić przed działaniem złego ducha i jak rozróżnić jego sposoby działania w naszym życiu. Kiedy mamy do czynienia z opętaniem? Kiedy ze zniewoleniem?

Pierwszym krokiem do otwarcia się na działanie złego ducha jest zerwanie relacji Stwórca – stworzenie, czyli grzech ciężki, który sprawia, że nie tylko tracimy stan łaski uświęcającej ale sprawiamy, że zły duch ma do nas łatwiejszy dostęp i łatwiej jest jemu nas zniewolić. Każdy z nas, dopóki żyje na tym świecie nie jest wolny od bycia kuszonym przez przez demony i szatana. Najczęstszym grzechem, który doprowadza nas do tego stanu są grzechy przeciw pierwszemu przykazaniu (bałwochwalstwo, okultyzm – jasnowidztwo, ezoteryzm, telepatia, horoskopy, czytanie książek magicznych, spirytyzm, wywoływanie duchów,  magia, wróżby, klątwy, terapie „lecznicze”, manipulowanie świadomością) oraz grzechy przeciw czwartemu przykazaniu, czyli grzechy nieczystości. Możemy w nich brać udział aktywnie (świadomie, samodzielnie) lub pasywnie (uczestnictwo w rytuałach, nieświadome śpiewy, noszenie talizmanów).

“Grzechy, które prowadzą najwięcej dusz do piekła, są to grzechy cielesne. Przyjdą mody, które będą bardzo obrażać Pana Jezusa” – mówiła św. Hiacynta Marto.

W tym miejscu zachęcamy do zapoznania się z filmem egzorcysty ks. Piotra Glasa pt. “Demony seksu”

Osoba dręczona przez złego ducha może przeżywać cierpienia fizyczne, psychiczne, niepokoje, lęki, zniewolenia, obsesje i inne poważniejsze stany. Wówczas trzeba rozeznać czy opętanie faktycznie jest prawdziwe, czy nie mamy do czynienia z chorobą psychiczną. Jak to zrobić? Jest to bardzo trudne. Przy rozróżnieniu opętania od choroby psychicznej najbardziej pomoże współpraca kapłana z psychiatrą, szczegółowe badanie, rozmowa ze spowiednikiem, a w ostateczności egzorcyzm.

Niektóre z kryteriów rozpoznawania opętania/dręczenia demonicznego:

  • Awersja do rzeczy świętych. Człowiek stwierdza, że nie może się modlić, że nie może wejść do kościoła, bardzo źle się czuje będąc w kościele. Czasem jest tak, że nie może przystąpić do sakramentów, bardzo boi się wody święconej (mając dotknąć wody święconej, ucieka). Bardzo charakterystyczne i jednocześnie bardzo przekonujące jest rozpoznawanie wody święconej od wody zwykłej, czyli na jedną reaguje, a na drugą nie, chociaż może nie wiedzieć, która woda jest pobłogosławiona.
  • Osoba bardzo ostro reaguje na modlitwę egzorcyzmu, zwłaszcza kiedy następuje obrzęd przewidziany przez rytuał. Wskazania rytuału mówią, że egzorcyzm można podjąć wtedy, kiedy egzorcysta ma moralną pewność, że zastał sytuację opętania. Chodzi o pewność moralną. Nie jest to jednak rzecz w danym momencie stwierdzona do końca, a jedynie wewnętrzne przeświadczenie, że jest to opętanie albo że istnieje duże prawdopodobieństwo opętania. Wtedy podejmuje się egzorcyzm. Jest on – można by rzec – ostatecznym przejawem weryfikującym: tam, gdzie jest jeszcze wątpliwość, egzorcyzm rozstrzyga, czy osoba jest opętana czy mamy do czynienia z inną sytuacją, np. chorobą psychiczną.
  • Człowiek będący w mocy demona posiada „nieuprawnioną” wiedzę: np zna fakty z cudzego życia, doskonale orientuje się w zagadnieniach teologicznym – uprzednio nie mając nic do czynienia z teologią.
  • Rozwiązłość życia moralnego, posługiwanie się wulgaryzmami, rozbudzenie seksualne.
  • Osoby które myślą, że są opętane tak naprawdę nie są opętane

Rodzaje i stopnie dręczeń diabelskich  

Można rozróżnić kilka rodzajów i pośrednich stopni ingerencji demonicznych, od kuszenia po opętanie.

  1. Kuszenie do złego – zły duch usiłuje oddalić człowieka od Boga poprzez sprowadzenie człowieka na drogę grzechu. Dzieje się to poprzez kuszenie. Takiemu działaniu poddani są wszyscy ludzie, także Jezus cierpiał pokusy diabelskie. Stąd wynika konieczność czuwania, modlitwy i unikania okazji do grzechu.
  2. Dręczenie (nękanie) diabelskie to działanie demona na daną osobę poprzez cierpienia i przekleństwa na poziomie zdrowia fizycznego, życia osobistego i zawodowego, komplikacje spraw materialnych.
  3. Opresje demoniczne – działania zewnętrzne poprzez oddziaływanie fizyczne i nękania przez Szatana, jak np. niewytłumaczalne zjawiska, hałasy, przemieszczanie przedmiotów
  4. Posiadanie diabelskie (obsesje) – zaburzenia w zachowaniu człowieka wyrażające się w braku równowagi duchowej, psychicznej i emocjonalnej wskutek ataków Szatana. Zły duch powoduje udręki wewnętrzne by sparaliżować duchowo człowieka. Mogą objawiać się poprzez natarczywe myśli, koszmary senne i próby samobójcze.
  5. Nawiedzenie diabelskie – wskutek praktyk okultystycznych dotykających miejsc, w których się one odbywały oraz wykorzystanych przedmiotów (narzędzi magicznych, amuletów itd.). Dotyczy to także zainfekowania urokiem lub przekleństwem rzeczy, mieszkań a nawet zwierząt.
  6. Opętanie diabelskie – wejście złego ducha w ciało człowieka i zawładnie jego ciałem (nie duszą!). W pewnych okolicznościach (np. wobec świętości) manifestuje swoją obecność poprzez agresywne gesty, wulgarność, obrazoburstwo. Może wystąpić m.in. wskutek paktu szatańskiego – oddanie się diabłu, dobrowolne trwanie w grzechu, wskutek zaczarowania itd. Awersja wobec Boga, wrogość do kapłanów, osób modlących się, sakramentów, przedmiotów świętych, mówienie w nieznanych językach, mówienie nie swoim głosem. W jaki sposób dochodzi do opętania? Głównie przez świadome i dobrowolne trwanie w grzechu ciężkim – nieszczera spowiedź, brak żalu za grzechu, spowiedź ogólnikowa, spowiedź nieważna, świętokradcza.

Sygnałami, które mogą przejawiać oddziaływanie lub wpływy diabelskie są:

1. Odraza do świętości.

* awersja wobec Boga, bluźnienie,

* wrogość do osób konsekrowanych i kapłanów,

* niemożność lub uprzedzenia do przystępowania do sakramentów, uczestniczenia Mszy św., nabożeństw i modlitwy, niechęć do nawrócenia,

* nerwowe reakcje na czyjąś pobożność, praktyki duchowe i modlitwy wstawienicze,

* wstręt do sakramentaliów (wody święconej, medalików i przedmiotów poświęconych, także wizerunków świętych); nerwowe reakcje albo sztywnienie na dotknięcie relikwią świętego, poświęconym medalikiem, szkaplerzem; wstręt do krzyża, znieważanie rzeczy poświęconych,

* sprośne myśli wobec tego, co nadprzyrodzone.

* dziwne zachowania w czasie jedzenia pobłogosławionych posiłków (np. z dolaną wodą święconą),

* niechęć do noszenia poświęconej odzieży lub ubrań z wszytym poświęconym medalikiem, (kiedy osoba będąca pod wpływem złego ducha nie wie o takim poświęceniu),

* przy modlitwie o uwolnienie mogą wystąpić szatańskie symbole na ciele, zdarza się materializacja przedmiotów, które opętany człowiek wypluwa z ust.

2. Dolegliwości psychiczne i fizyczne

* depresja, próby samobójcze,

* niespodziewane agresywne zachowania, nie tylko na tle religijnym,

* nagłe zmiany zachowań, trwałe zaniedbywanie się w obowiązkach,

* zboczenie płciowe,

* niewyjaśnione zakłócenia zdrowia (bóle fizyczne, głowy i żołądka, ścisk gardła),

* mówienie językami nieznanymi dręczonej osobie,

* posiadanie nadzwyczajnej siły fizycznej.

3. Zjawiska fizyczne w otoczeniu

* opresje – niewyjaśnione zjawiska w otoczeniu, odgłosy pukania, słyszalne kroki, przemieszczanie się, pojawianie i znikanie przedmiotów, samoczynne otwieranie drzwi i okien, zjawiska typu poltergeist,

* zachowanie zwierząt domowych jakby wyczuwały czyjąś obecność, wpatrują się w jedno miejsce, uciekają przestraszone,

* niekiedy w poduszkach, materacach osób opętanych odnajduje się dziwne przedmioty, np. laleczki, figurki zwierząt lub ludzi, bryłki zakrzepniętej krwi, kosmyki włosów, odłamki metalu lub drewna które mogą świadczyć o odprawieniu guseł czy innych form czarów.

Fragmenty:  Mk 5, 1-18  i    Mk 1, 23 – 28

“Największym egzorcyzmem jest przywrócić człowieka do miłości” – bp Pindel

Źródło:

  • prezentacja
  • https://pretremarc.wordpress.com/2012/09/27/kryteria-rozpoznawania-opetania-i-lub-dreczenia-demonicznego/