RCS Wrocław

Na kolejnym piątkowym spotkaniu rozmawialiśmy o tym, czym są egzorcyzmy, jak się bronić przed działaniem złego ducha i jak rozróżnić jego sposoby działania w naszym życiu. Kiedy mamy do czynienia z opętaniem? Kiedy ze zniewoleniem?

Pierwszym krokiem do otwarcia się na działanie złego ducha jest zerwanie relacji Stwórca – stworzenie, czyli grzech ciężki, który sprawia, że nie tylko tracimy stan łaski uświęcającej ale sprawiamy, że zły duch ma do nas łatwiejszy dostęp i łatwiej jest jemu nas zniewolić. Każdy z nas, dopóki żyje na tym świecie nie jest wolny od bycia kuszonym przez przez demony i szatana. Najczęstszym grzechem, który doprowadza nas do tego stanu są grzechy przeciw pierwszemu przykazaniu (bałwochwalstwo, okultyzm – jasnowidztwo, ezoteryzm, telepatia, horoskopy, czytanie książek magicznych, spirytyzm, wywoływanie duchów,  magia, wróżby, klątwy, terapie „lecznicze”, manipulowanie świadomością) oraz grzechy przeciw czwartemu przykazaniu, czyli grzechy nieczystości. Możemy w nich brać udział aktywnie (świadomie, samodzielnie) lub pasywnie (uczestnictwo w rytuałach, nieświadome śpiewy, noszenie talizmanów).

“Grzechy, które prowadzą najwięcej dusz do piekła, są to grzechy cielesne. Przyjdą mody, które będą bardzo obrażać Pana Jezusa” – mówiła św. Hiacynta Marto.

W tym miejscu zachęcamy do zapoznania się z filmem egzorcysty ks. Piotra Glasa pt. “Demony seksu”

Osoba dręczona przez złego ducha może przeżywać cierpienia fizyczne, psychiczne, niepokoje, lęki, zniewolenia, obsesje i inne poważniejsze stany. Wówczas trzeba rozeznać czy opętanie faktycznie jest prawdziwe, czy nie mamy do czynienia z chorobą psychiczną. Jak to zrobić? Jest to bardzo trudne. Przy rozróżnieniu opętania od choroby psychicznej najbardziej pomoże współpraca kapłana z psychiatrą, szczegółowe badanie, rozmowa ze spowiednikiem, a w ostateczności egzorcyzm.

Niektóre z kryteriów rozpoznawania opętania/dręczenia demonicznego:

  • Awersja do rzeczy świętych. Człowiek stwierdza, że nie może się modlić, że nie może wejść do kościoła, bardzo źle się czuje będąc w kościele. Czasem jest tak, że nie może przystąpić do sakramentów, bardzo boi się wody święconej (mając dotknąć wody święconej, ucieka). Bardzo charakterystyczne i jednocześnie bardzo przekonujące jest rozpoznawanie wody święconej od wody zwykłej, czyli na jedną reaguje, a na drugą nie, chociaż może nie wiedzieć, która woda jest pobłogosławiona.
  • Osoba bardzo ostro reaguje na modlitwę egzorcyzmu, zwłaszcza kiedy następuje obrzęd przewidziany przez rytuał. Wskazania rytuału mówią, że egzorcyzm można podjąć wtedy, kiedy egzorcysta ma moralną pewność, że zastał sytuację opętania. Chodzi o pewność moralną. Nie jest to jednak rzecz w danym momencie stwierdzona do końca, a jedynie wewnętrzne przeświadczenie, że jest to opętanie albo że istnieje duże prawdopodobieństwo opętania. Wtedy podejmuje się egzorcyzm. Jest on – można by rzec – ostatecznym przejawem weryfikującym: tam, gdzie jest jeszcze wątpliwość, egzorcyzm rozstrzyga, czy osoba jest opętana czy mamy do czynienia z inną sytuacją, np. chorobą psychiczną.
  • Człowiek będący w mocy demona posiada „nieuprawnioną” wiedzę: np zna fakty z cudzego życia, doskonale orientuje się w zagadnieniach teologicznym – uprzednio nie mając nic do czynienia z teologią.
  • Rozwiązłość życia moralnego, posługiwanie się wulgaryzmami, rozbudzenie seksualne.
  • Osoby które myślą, że są opętane tak naprawdę nie są opętane

Rodzaje i stopnie dręczeń diabelskich  

Można rozróżnić kilka rodzajów i pośrednich stopni ingerencji demonicznych, od kuszenia po opętanie.

  1. Kuszenie do złego – zły duch usiłuje oddalić człowieka od Boga poprzez sprowadzenie człowieka na drogę grzechu. Dzieje się to poprzez kuszenie. Takiemu działaniu poddani są wszyscy ludzie, także Jezus cierpiał pokusy diabelskie. Stąd wynika konieczność czuwania, modlitwy i unikania okazji do grzechu.
  2. Dręczenie (nękanie) diabelskie to działanie demona na daną osobę poprzez cierpienia i przekleństwa na poziomie zdrowia fizycznego, życia osobistego i zawodowego, komplikacje spraw materialnych.
  3. Opresje demoniczne – działania zewnętrzne poprzez oddziaływanie fizyczne i nękania przez Szatana, jak np. niewytłumaczalne zjawiska, hałasy, przemieszczanie przedmiotów
  4. Posiadanie diabelskie (obsesje) – zaburzenia w zachowaniu człowieka wyrażające się w braku równowagi duchowej, psychicznej i emocjonalnej wskutek ataków Szatana. Zły duch powoduje udręki wewnętrzne by sparaliżować duchowo człowieka. Mogą objawiać się poprzez natarczywe myśli, koszmary senne i próby samobójcze.
  5. Nawiedzenie diabelskie – wskutek praktyk okultystycznych dotykających miejsc, w których się one odbywały oraz wykorzystanych przedmiotów (narzędzi magicznych, amuletów itd.). Dotyczy to także zainfekowania urokiem lub przekleństwem rzeczy, mieszkań a nawet zwierząt.
  6. Opętanie diabelskie – wejście złego ducha w ciało człowieka i zawładnie jego ciałem (nie duszą!). W pewnych okolicznościach (np. wobec świętości) manifestuje swoją obecność poprzez agresywne gesty, wulgarność, obrazoburstwo. Może wystąpić m.in. wskutek paktu szatańskiego – oddanie się diabłu, dobrowolne trwanie w grzechu, wskutek zaczarowania itd. Awersja wobec Boga, wrogość do kapłanów, osób modlących się, sakramentów, przedmiotów świętych, mówienie w nieznanych językach, mówienie nie swoim głosem. W jaki sposób dochodzi do opętania? Głównie przez świadome i dobrowolne trwanie w grzechu ciężkim – nieszczera spowiedź, brak żalu za grzechu, spowiedź ogólnikowa, spowiedź nieważna, świętokradcza.

Sygnałami, które mogą przejawiać oddziaływanie lub wpływy diabelskie są:

1. Odraza do świętości.

* awersja wobec Boga, bluźnienie,

* wrogość do osób konsekrowanych i kapłanów,

* niemożność lub uprzedzenia do przystępowania do sakramentów, uczestniczenia Mszy św., nabożeństw i modlitwy, niechęć do nawrócenia,

* nerwowe reakcje na czyjąś pobożność, praktyki duchowe i modlitwy wstawienicze,

* wstręt do sakramentaliów (wody święconej, medalików i przedmiotów poświęconych, także wizerunków świętych); nerwowe reakcje albo sztywnienie na dotknięcie relikwią świętego, poświęconym medalikiem, szkaplerzem; wstręt do krzyża, znieważanie rzeczy poświęconych,

* sprośne myśli wobec tego, co nadprzyrodzone.

* dziwne zachowania w czasie jedzenia pobłogosławionych posiłków (np. z dolaną wodą święconą),

* niechęć do noszenia poświęconej odzieży lub ubrań z wszytym poświęconym medalikiem, (kiedy osoba będąca pod wpływem złego ducha nie wie o takim poświęceniu),

* przy modlitwie o uwolnienie mogą wystąpić szatańskie symbole na ciele, zdarza się materializacja przedmiotów, które opętany człowiek wypluwa z ust.

2. Dolegliwości psychiczne i fizyczne

* depresja, próby samobójcze,

* niespodziewane agresywne zachowania, nie tylko na tle religijnym,

* nagłe zmiany zachowań, trwałe zaniedbywanie się w obowiązkach,

* zboczenie płciowe,

* niewyjaśnione zakłócenia zdrowia (bóle fizyczne, głowy i żołądka, ścisk gardła),

* mówienie językami nieznanymi dręczonej osobie,

* posiadanie nadzwyczajnej siły fizycznej.

3. Zjawiska fizyczne w otoczeniu

* opresje – niewyjaśnione zjawiska w otoczeniu, odgłosy pukania, słyszalne kroki, przemieszczanie się, pojawianie i znikanie przedmiotów, samoczynne otwieranie drzwi i okien, zjawiska typu poltergeist,

* zachowanie zwierząt domowych jakby wyczuwały czyjąś obecność, wpatrują się w jedno miejsce, uciekają przestraszone,

* niekiedy w poduszkach, materacach osób opętanych odnajduje się dziwne przedmioty, np. laleczki, figurki zwierząt lub ludzi, bryłki zakrzepniętej krwi, kosmyki włosów, odłamki metalu lub drewna które mogą świadczyć o odprawieniu guseł czy innych form czarów.

Fragmenty:  Mk 5, 1-18  i    Mk 1, 23 – 28

“Największym egzorcyzmem jest przywrócić człowieka do miłości” – bp Pindel

Źródło:

  • prezentacja
  • https://pretremarc.wordpress.com/2012/09/27/kryteria-rozpoznawania-opetania-i-lub-dreczenia-demonicznego/

O autorze Pokaż wszystkie posty

Łukasz Górnicki